Ik leer steeds meer te vertrouwen op mijzelf en mijn gevoel - Tjiensja Hu
Yura Boerma - Interview • 16 september 2020
“Het mooiste wat ik kan doen voor de wereld is mensen helpen met het gevoel dat elke dag dat je wakker wordt een feestje is.”
Wat heeft jou geïnspireerd om te gaan doen wat je nu doet?
Mijn opleidingen en werkverleden zijn nogal divers. Ik heb gewerkt als hr-manager, leraar, onderzoeker en heb ook nog enkele jaren in de kwaliteitszorg in de levensmiddelenindustrie gewerkt. De gemene deler is dat ik altijd graag met mensen én voor mensen heb gewerkt, en ik er altijd op uit was dat mensen groeien en ontwikkelen. Of ik nu voor de klas stond en met leerlingen werkte of in het bedrijfsleven met medewerkers.
Ik heb economie gestudeerd, maar heb altijd een MBA willen doen. Op mijn 46e voelde ik dat het mijn laatste kans was. Dat was vorig jaar. Uiteindelijk heb ik toch gekozen voor een tweejarige coachopleiding. Ik was het meest geïnteresseerd in de persoonlijke ontwikkeling van professionals en niet eens zozeer in de bedrijfskundige kant van de opleiding. Ik wilde een richting kiezen waar ik 20 jaar mee verder kan. Ik was een beetje moe van het switchen van loopbaan naar loopbaan.
Waar sta je op dit moment in je leven? Sta je op een punt waar je wil zijn, wat je wilde bereiken of heb je nog doelen, dromen of wensen?
Ik heb een lange weg afgelegd naar het punt waar ik nu ben. Het was geen makkelijke weg en op momenten heel eenzaam. Maar ik ben altijd een dromer geweest en voelde altijd dat het beter kon worden. Ik krijg vaak terug dat ik veerkrachtig ben en dat ik altijd voor het positieve kies.
Voordat ik met coachen begon, had ik daar een verhaal over. Ik vond het niet erg origineel om voor het coachvak te kiezen, omdat er al zoveel coaches zijn. Toen ik eenmaal de coachopleiding startte, voelde ik al heel snel dat ik op de juiste plek was beland. Ik vind het geweldig om in gesprek te gaan met mensen, begeleiding te geven en al mijn interesses, werk- en levenservaring kan ik erin kwijt. Nu ik mijn eigen coachpraktijk opzet, kan ik werken zoals ik wil. Sinds een paar maanden noem ik mijzelf lifestyle coach in plaats van life coach, omdat ik mensen wil begeleiden naar hun persoonlijke lifestyle die bij hen past en waar ze echt gelukkig mee zijn. Het gaat er om dat je bewust kiest voor een leven of een lifestyle waarbij je je echt goed voelt. Het duurt vaak even voordat je erachter bent wat werkelijk belangrijk voor je is. Daarvoor moet je wat dieper graven. Als je ontdekt wat dat voor jou is, en je leeft ernaar, dan wordt elke dag dat je wakker wordt een feestje.
Voor mij persoonlijk geldt dat ik zekerheid belangrijk vind en ook vrijheid. Dat klinkt tegenstrijdig, maar zo voelt het niet voor me. Ik geniet van de zelfstandigheid en de vrijheid van het ondernemen. Zelf bepalen welke activiteiten ik ga oppakken, mijn businessstrategie uitwerken en mijn klantenkring uitbreiden. Aan de andere kant geniet ik enorm van het coachvak. Mensen helpen meer uit zichzelf te halen en hun groei en ontwikkeling te mogen ondersteunen. Dit boeit mij zeer en ik voel me heel dankbaar als ik daaraan een bijdrage kan leveren. De zekerheid haal ik uit het gevoel dat ik dit werk heel graag doe. Dit gevoel zegt me dat ik op de goede weg zit.
Hoe zorg jij goed voor jezelf? En hoe of wanneer merk je dat je zelfzorg nodig hebt?
Ik heb een Aziatische achtergrond. Vanuit huis zorgen we goed voor onszelf door de juiste voeding te eten. Eten is onderdeel van onze gezondheid. Je eet om gezond en sterk te blijven. Daarom is mijn relatie met voedsel in balans en eet ik weinig vlees, af en toe vis, veel groente, weinig alcohol. Suiker en bewerkt voedsel gebruiken we weinig. Thuis wordt er meestal gekookt en lekker gegeten.
Nu ik voor mijzelf werk, ervaar ik veel minder werkdruk. Daar had ik vroeger veel last van. Ik legde mijzelf die druk op en wilde ook hard werken en mijzelf bewijzen. Ik had in elke baan die ik had de ambitie om hogerop te komen en beter te worden. Daardoor maakte ik veel uren in de week. Ook al had ik kleine kinderen heb ik altijd fulltime gewerkt. Ik heb dat leven nu achter me gelaten. Het was niet leven, maar overleven wat ik deed. Tijdens de vakanties had ik wel de rust. Dan ging ik echt in een andere stand leven. Ik voelde me totaal anders tijdens de vakantie.
Nu is het anders. Ik werk voor mijzelf en ervaar veel meer rust en ontspanning. Mede omdat ik nu meer tijd vrij maak voor yoga en meditaties. Juist door dat vaker te doen, kan ik beter naar mijn lichaam luisteren en de informatie oppakken die het afgeeft. Daardoor ‘vraagt’ mijn lichaam geregeld om de meditaties of de stilte momenten.
We hebben allemaal wel eens periodes dat we vast zitten of niet weten wat we precies willen. Hoe vind jij inspiratie om een volgende stap te zetten of een nieuwe keuze te maken?
In het verleden was dat tijdens de vakanties. Dan kwam ik als het ware tot leven en liet ik het werk achter me, droomde van een ander leven en maakte plannen. Reizen vond ik altijd super inspirerend vanwege de nieuwe ervaringen die ik op kon doen. Een andere taal, cultuur en omgeving. Een ander ritme. Ik kwam dan ook tot mijzelf. Ook volgde ik verscheidene opleidingen en trainingen. En las ik veel. Ik laad op wanneer ik nieuwe dingen kan leren of ervaren. Het liefst doe ik dat met anderen en ik vind het interessant om ervaringen uit te wisselen. Ik laat me ook graag inspireren door films en documentaires.
Nu heb ik een andere manier gevonden om geïnspireerd te blijven en nieuwe keuzes te maken. Door mij aan te sluiten bij ondernemersnetwerken, in communicatie te blijven en de trainingen te volgen die bij mijn fase van ontwikkeling passen. Door echt te gaan voelen en mijn intuïtie te volgen, weet ik welke keuzes ik wil maken. Ik leer steeds meer te vertrouwen op mijzelf en mijn gevoel.
Wat zijn jouw 3 belangrijkste waarden/richtinggevers in je leven?
Vrijheid, gezin en zelfontwikkeling. Mijn gezin is het belangrijkst voor me. Tegelijkertijd vind ik mijn werk heel inspirerend. Als kind wilde ik al vrij zijn, niet gebonden, zelf denken en vrij bewegen. Ik geniet nu van de vrijheid en het avontuur van het ondernemerschap.
Wat geeft jou zelfvertrouwen of een gevoel van eigenwaarde? Of wat heb je nodig om vertrouwen in jezelf te voelen of een gevoel van eigenwaarde te hebben?
Alleen als ik in contact blijf met mensen, andere zielen, en mijzelf kan delen en echt verbinding heb, groei ik. En door dicht bij mijzelf blijven. Dat is het belangrijkst om het gevoel van eigenwaarde te doen groeien. Als ik op mijn keuzes in mijn verleden terugkijk, moet ik bekennen dat het heeft even geduurd voordat ik dit principe echt begreep.
Hoe vind jij rust in je hoofd? Wat doe je dan?
Sinds corona /Covid-19 intrede heeft gedaan in ons leven ben ik meer thuis en ben ik meer gaan mediteren, wandelen en de stilte gaan opzoeken. Ik ben meer gaan lezen. Met name het werk van Eckart Tolle inspireert me. Daar haal ik veel helderheid en zelfvertrouwen uit.
Wat is jouw grootste energiegever en je grootste energievreter? Hoe houd je je energie in balans, zodat je genoeg energie hebt over de dag verspreid?
Ik heb rust en balans mijn leven binnen gehaald en de zogenaamde ratrace van het werkende leven bewust achter me gelaten. Ik heb mijn droomleven uitgedacht en leef daarnaar. Daar geeft mij energie en vreugde. Ik mediteer de laatste tijd veel. Door de meditaties pak ik signalen die mijn lichaam doorgeeft steeds beter op en daar luister ik meer naar. Sinds kort geef ik yoga en meditaties. Ik ben beter in mijn vel gekomen, doordat ik het laatste jaar meer ben gaan luisteren naar mijzelf, wat ik leuk vind en ontdek wie ik ben. Ik voel wat ik wil en daar luister ik naar. Ik heb ook heel veel ‘moeten’ losgelaten. Ik geloof daar niet meer in. De coachopleiding die ik volg heeft daarin ook een belangrijke rol gespeeld. Als je anderen wilt helpen, ben je zelf als eerste aan de beurt. Ik zou zeggen dat ik zelf mijn grootste energievreter ben. Als ik weer eens te hoge eisen aan mijzelf stel, teveel en te snel wil dan loop ik mijzelf behoorlijk in de weg.
Wat maakt jou vrolijk? Of geeft jou het gevoel van speelsheid, zoals je dat vroeger voelde als kind?
Kinderen en gezelschap. Ik ben graag onder de mensen. Ook al zal ik niet zo snel het hoogste woord voeren. Mijn man noemt mij een ‘camping-queen’ omdat ik op een camping helemaal tot mijn recht kom. Ik vind de openheid en vrijheid op een knusse camping geweldig. Je leeft buiten en je ontmoet nieuwe mensen. Mensen zijn ontspannen en vrolijk, ik ben lekker nieuwsgierig en ik vind het leuk om mensen te leren kennen.
Wat geeft zin of betekenis aan jouw leven?
Mijn gezin, familie en het werk dat ik doe. Ik durf wel te zeggen dat ik mijn zielsmissie heb gevonden en die ben gaan leven.
Wat doe je op dit moment voor werk en hoe ziet – in het kort – je privé leven eruit (thuissituatie, sport, hobby’s, sociaal leven, enzovoort) ?
Ik ben moeder van Mila (6) en Diederik (24). Samen met mijn man Arno wonen we in Broek in Waterland. Dit jaar ben ik gestart als lifestyle coach
en heb ik de vrijheid genomen om voor mijzelf te beginnen. Ik help mensen die van hun leven een feestje willen maken en lichter willen leven.
Wil je dit bericht met anderen delen? Graag!
Je stemt af op de ander, op je gezin, werk of omgeving. Staat klaar om te helpen en past je aan. Je bent hier heel goed in. Het is jouw tweede natuur. Maar wat gebeurt er als je te veel eigen ruimte weggeeft? Zo blijft er namelijk niet veel over voor jezelf. Dat is precies waar het boek ‘Beladen huis’ over gaat. Het is zo gewoon geworden om te doen Veel vrouwen die ik coach hebben in eerste instantie nog niet door waar ze tegenaan lopen, omdat het zo gewoon is geworden om het te doen. Altijd rekening houden met anderen, nooit zichzelf op de eerste plaats zetten. Maar als ze beginnen te vertellen over veel spanning in het lijf, een benauwd gevoel en overprikkeling… dan zijn dat voor mij vaak de triggers om te vragen hoe ze voor zichzelf zorgen, naast het zorgen voor hun omgeving. Welke ruimte er is voor zelfzorg of me-time? Of je nou veel of weinig tijd voor jezelf nodig hebt, dat maakt niet uit. Het gaat erom dat je ook jóuw ruimte inneemt. Manieren om ruimte in te nemen Hoe dan? Dat kan op verschillende manieren: Door uit te spreken (aan je gezinsleden bijvoorbeeld) waar je behoefte aan hebt. Of dat je iets niet meer wilt doen, of juist wel en vaker. Dat je je niet altijd maar wilt aanpassen, maar wilt volgen wat goed is voor jou. Door voor jezelf helder te hebben waar je écht naar verlangt en hoe je dat gaat leven. Door een eigen ruimte in je huis te maken, letterlijk. Waar je in alle rust een boek kan lezen of haken. Waar je je creatieve spullen kan laten liggen, of een legpuzzel. Waar je yoga-oefeningen of meditatie kan doen. Het is maar net aan welke ruimte jij behoefte hebt. Figuurlijk of letterlijk. Hoe ‘plaats innemen’ haar levensthema is Het boek ‘Beladen huis’ van Christien Brinkgreve (1949) gaf mij inspiratie om dit blog te schrijven en jou nog meer inzicht te geven in hoe het werkt of wat jou tegenhoudt om ruimte voor jezelf in te nemen. Ik werd geraakt door de soms beklemmende manier waarop zij beschrijft hoe ‘plaats innemen’ het thema in haar leven is: “Dit lukt me in huwelijk en gezin minder goed dan daarbuiten. Wel de vanzelfsprekende plaats als de onzichtbare spil. Ik weet hoe ze me zullen missen als ik er niet meer ben, maar ik heb niet veel plaats ingenomen; van huis uit slecht geleerd en levend met een man die me vaak klein maakt. Maar ik ben vitaal en heb plaats in de buitenwereld verworven. In de buitenwereld liet ik van me horen: mijn werk werd gewaardeerd, ik schreef en werd gelezen, ik gaf lezingen en er werd geluisterd. Maar thuis raakten mijn vleugels ingeklapt en voelde ik me altijd op mijn hoede voor ontstemming. Mijn pogingen tot sfeerherstel hadden weinig succes, het benoemen van de positieve dingen kreeg iets wanhopigs. Ik trok me steeds meer terug. De wereld van werk en vrienden voelde veiliger, betere grond. Er kon meer bloeien. Ik kon meer bloeien. Zo is het gelopen. Zo heb ik het gedaan.” Christien Brinkgreve is emeritus hoogleraar Sociale Wetenschappen en Vrouwenstudies en schreef ‘Beladen huis’ als een memoir, na de dood van haar man. Het is een boek vol herinneringen en verwerking. Een terugblik op haar huwelijk, terwijl ze allerlei spullen in het huis opruimt die zich hebben opgehoopt. Ruimte geven die je zelf niet opeist Ze vraagt zich af: “Wie ben ik dat ik het beeld van mijn zo gewaardeerde man aantast? Ja, wie ben ik dat ik dat mag doen. Maar ook: hoe schokkend dat je zo over je heen hebt laten lopen, dat hadden we nooit van jou gedacht. Beide kanten gaan over: plaats durven innemen, blijven staan, je niet uitleveren aan de wensen en behoeften van de ander. Plaats innemen in de relatie, wat me steeds minder lukte, en wat ik nu herstel, in het huis, met dit boek. Het huis wordt eigener, ik voel me er weer meer in bestaan. En in dit verslag van mijn zoektocht naar wat ooit was en hoe dit werd kijk ik steeds sterker naar mijzelf, wat ik deed en naliet, waar ik naar verlangde en waar ik bang voor was. Dat eeuwig begrip van mij voor de ander, die veronachtzaming van wat ik voelde. Ik werkte het weg met de dingen en de mensen bij wie ik me veilig voelde.” Terugkijkend op haar eigen leven en naar haar omgeving ziet ze hoe vrouwen inschikken, gericht zijn op het voorzien in de verlangens en behoeften van hun mannen en het gezin. Ze ziet het aanpassen, het faciliteren, het ruimte geven die je zelf niet opeist. Het uitleggen, het zich moeten verdedigen, het de ander de veren laten plukken van gezamenlijk werk. De empathiekloof tussen mannen en vrouwen Brinkgreve vraagt zich af of het een vrouwenpatroon is: de gerichtheid op de ander, hoe die zich voelt, op aanpassing om de sfeer goed te houden, om ontstemming te voorkomen. Volgens haar zeggen (en enigszins gegeneraliseerd) nemen en krijgen mannen meer ruimte. “Ook om hun beschadigingen (uit hun jeugd) te leven. Alsof ze meer recht hebben op begrip, meeleven, op het aanpassen van de ander om in hun noden te voorzien. De empathiekloof is misschien nog hardnekkiger dan de loonkloof. Het is een patroon dat door beiden in stand wordt gehouden. Dat lang onzichtbaar kan blijven, maar waarin de verschillen zich wel openbaren.” Aldus Christien Brinkgreve. Precies! Het is een patroon dat door beiden in stand wordt gehouden. Dát is waar ik mijn coachees op attendeer. Wij vrouwen dienen dit zelf te doorbreken. En daar help ik als coach graag bij. Het eeuwige regelen en improviseren Ik glimlach om de herkenning wanneer ik lees dat ze het leven binnenshuis nog veel ingewikkelder vond dan buitenshuis. “Niet alleen praktisch – het eeuwige regelen en improviseren – maar ook emotioneel: hoeveel ruimte mag ik innemen, moet ik een toontje lager zingen, hoe een evenwicht te vinden tussen botsende verlangens.” Hoe je zélf met jouw ruimte omgaat Haar zoektocht naar wie haar man was, met wie ze had geleefd, en waar ze zelf was gebleven in haar huwelijk, legt bepaalde patronen bloot, waarover ze veel heeft gepubliceerd in haar carrière als hoogleraar. En waarvan ze zelf toch ook inziet dat het in theorie mooi bedacht kan zijn, maar dat het in praktijk vaak anders werkt. Het gaat om hoe je er zélf mee omgaat, wat je herkent en waarvoor je kiest om het anders te doen. Zodat er óók ruimte voor jezelf is, die jij mag invullen zoals het goed voelt en je kunt floreren in alle facetten in je leven. Een boek over rauwe inzichten ‘Beladen huis’ is een boek over missen. Over rouw. Over het terugvinden van de man die haar man was. Over rauwe inzichten, mooie herinneringen. Over verdriet hoe hun relatie begon, zich ontwikkelde en eindigde. Over eenzaamheid, verwijdering, gender patronen, vriendschappen, moederschap en liefde. Waar jij tegenaan loopt en behoefte aan hebt Heb jij het gevoel dat je vaak afstemt op de ander en dat je veel spanning en overprikkeling ervaart? Wil je weten op welke manieren jij meer ruimte kan innemen? Neem dan contact met me op voor een gratis verhelderend gesprek. We maken kennis met elkaar en samen onderzoeken we waar je tegenaan loopt en waar je behoefte aan hebt. Dit gesprek duurt ongeveer 45 minuten en kan online, wandelend of in mijn coachruimte in Driebergen (vlakbij Utrecht) plaatsvinden. Klik hier om je aan te melden
Wil jij ook wel eens je hoofd uitzetten? Al die gedachten die door je hoofd razen, van hele kleine dagelijkse dingen, zoals de boodschappen tot lastig op te lossen problemen op je werk of in de familie. Of al die scenario's die je bedenkt wat er zou kunnen gebeuren als je een bepaalde keuze maakt of als je gaat beslissen om iets wel of niet te gaan doen. Popcorn in je hoofd Soms lijkt het wel popcorn in je hoofd, die gedachten blijven maar komen. Dan is het heel lastig om keuzes te maken. Een andere vervelende bijkomstigheid van piekeren is dat het vaak doorwerkt tot in de avond. Je kan niet in slaap komen of wordt middenin de nacht wakker. Je brein is heel sterk en overruled je lichaam. Je hebt ongeveer 50.000 gedachten per dag en 75% daarvan is negatief! Als je die gedachten hun gang laat gaan ervaar je veel onrust en spanning in je hoofd én lijf. Je wordt meegesleept Natuurlijk is het fijn om van te voren na te denken over iets wat jou te wachten staat. Dan heb je het gevoel wat meer voorbereid te zijn en dat je weet hoe je moet handelen als het zover is. Maar het zijn vaak negatieve, moeilijke scenario's die op dat moment niet constructief zijn, maar waardoor je wel wordt meegesleept. Het zijn geen feiten Je denkt dat als je er maar mee bezig blijft in je hoofd, dat je de controle hebt. Maar nee, het blijven gedachten en geen feiten, want je kunt het niet bedenken met je hoofd. Je hebt het te ervaren en te doen, dan pas weet je hoe de situatie echt zal zijn. Het is vaak niet het probleem dat onrust en spanning veroorzaakt, maar jouw gedachten over het probleem. Herken je dit en wil je er meer over lezen? Bovenstaande tekst komt uit hoofdstuk 2 'Creëer meer rust in je hoofd en je lijf' van mijn InspiratieDoeBoek. Dit boek is echt iets voor jou als je verlangt naar meer ruimte, rust en tijd voor jezelf. Lees hier alle informatie & reviews over het boek en bekijk & bestel via deze link het boek in mijn webshop
Het lukt je steeds beter om voor jezelf te kiezen, maar toch is er een sluimerend schuldgevoel als je nee zegt tegen iemand. Lees gauw verder om te weten hoe dat komt en hoe je dit kan veranderen. Je hoofd zegt ja Veel vrouwen hebben tijdens hun opvoeding meegekregen dat je het goed doet als je veel geeft. Dat je klaar staat voor anderen als ze iets aan je vragen. Je brein is daardoor helemaal gericht op de aandacht die anderen van je vragen en het beroep dat op je wordt gedaan door werk, gezin, familie en vrienden. Zodra er een verzoek komt zet je hoofd het sein automatisch op groen, oftewel ja. Je houdt je niet aan de oude regels Het is een overtuiging, een sterke gedachte in je hoofd die als eerste opkomt en vanuit die gedachte ga je handelen, ga je in de zorg stand. Dus op het moment dat je besluit om beter voor jezelf te gaan zorgen, dan ga je dat patroon doorbreken. Iets wat je al jaren zo doet. En dan komt het schuldgevoel om de hoek kijken, want je houdt je niet aan de oude regels. Je gaat je anders gedragen en dat voelt gek. Alsof het niet goed is. Het kan niet van de ene op de andere dag veranderen Je ervaart een schuldgevoel, omdat je het gevoel hebt dat het zo hoort en van je wordt verwacht. Dat is ook de reden waarom zelfzorg zonder schuldgevoel niet kan. Althans, niet van de ene op de andere dag. Maar wel als je ook weet wat goed is voor jou. Als je voelt wat zelfzorg met je doet in positieve zin. Als je merkt dat je oplaadt, meer energie hebt, je vuurtje weer gaat branden en je daardoor ook beter voor de ander kan zorgen. Te veel geven en te weinig nemen Realiseer je dat nemen essentieel is om te geven, voor anderen te zorgen. Maar we hebben geleerd onze omgeving prioriteit te geven boven onszelf. Dat het aanpassen aan en zorgen voor onze omgeving belangrijker is dan het kiezen en zorgen voor onszelf. Nu heb je daar last van en is de balans zoek. We geven vaak te veel en we nemen te weinig. Jouw ruimte ingenomen door anderen Het kan heel veilig voelen om veel te geven. Je aandacht op de ander, op je omgeving te richten en zelf niet te veel ruimte in te nemen. Maar wat er dan gebeurt, is dat jouw ruimte wordt ingenomen door anderen. Niet omdat ze jou die ruimte niet gunnen, maar omdat jij die ruimte niet pakt. Dus wordt het ingevuld door bijvoorbeeld je kind of partner, een collega, een vriendin of een van je ouders. Zij vragen jouw zorg of aandacht en jij geeft. Ruimte creëren voor wat goed voelt Hoe ga je dan nemen? Kiezen voor wat jij zelf belangrijk vindt? Ruimte creëren voor wat goed voelt voor jou? Zonder schuldgevoel. Wat hierbij helpt is om je waarden te onderzoeken. Waarden zijn de drijvende kracht achter gedrag. Ze beïnvloeden je leven en bepalen wat je belangrijk vindt. En ook waarom je iets doet of juist niet doet. Waarden geven richting aan je keuzes en geven de ruimte aan die jij zo nodig hebt om naast het geven ook te nemen. Makkelijker ergens zonder schuldgevoel voor gaan Door je drukke leven ben je vaak niet bewust bezig met jouw waarden, maar ze kunnen helpen om je eigen richting te bepalen. Zonder dat het je is aangeleerd of opgelegd. Je gaat meer van binnen naar buiten leven, omdat je je bewust bent van wat er speelt bij jou van binnen. Wat je écht belangrijk vindt. Je hebt inzicht in waarom je dingen voelt of doet zoals je ze voelt of doet. Hierdoor kun je makkelijker grenzen stellen en keuzes maken in het leven. En kun je ook makkelijker helemaal ergens voor gaan, zonder daarna te twijfelen of een sluimerend schuldgevoel te hebben. Breng het in balans By the way: realiseer je dat je jouw tijd en aandacht aan beide kan geven. Aan de ander én aan jezelf. Als je dit meer in balans brengt, ga je ook beter aanvoelen wanneer je nee of ja wilt zeggen. Voorheen zei je misschien al snel ja, omdat je het zo gewend was en er niks anders in je opkwam. Of je deed het vanuit schuldgevoel. Enne … ja zeggen is natuurlijk helemaal goed. Nadat je hebt ingecheckt bij jezelf. Pas dan geef je antwoord of stel je iets voor wat je voor de ander kunt doen. Extra: een to do tip: Leer jezelf manieren aan om nee te zeggen die goed voelen voor jou. Maak het je eigen. Zoals bijvoorbeeld: ‘Leuk dat je mij vraagt, maar ik kan je helaas niet helpen.’ Of: ‘Ik kan dan niet. Zou het ook op een ander moment kunnen?’ Of: ‘Ik heb er geen tijd voor, maar ik hoorde van … dat zij/hij ruimte in de agenda heeft.’ Deze tip komt uit mijn InspiratieDoeBoek 2. Bekijk en bestel het boek hier Wil je nee leren zeggen zonder schuldgevoel? Denk je als je dit leest: dat wil ik. Geen schuldgevoel meer als ik voor mezelf kies. Neem dan contact met me op . We bespreken samen waar je tegenaan loopt en wat je anders zou willen. Wat je nodig hebt en waar je behoefte aan hebt. De kennismaking is altijd gratis. Daarna maken we samen een plan hoe jij jouw doel gaat bereiken en start de coaching.
