"Op dit moment sta ik in mijn leven om goed te luisteren wat mijn gevoel mij ingeeft" - Stephanie Schwab
Yura Boerma - Interview • 6 augustus 2020
Wat heeft jou geïnspireerd om te gaan doen wat je nu doet?
Het is eigenlijk een beetje vanzelf gegaan. Ik voelde dat ik iets anders wilde gaan doen. Ik heb jarenlang als accountmanager in de buitendienst gewerkt en ik zag dat vele reizen niet meer zitten. Na mijn afronding van mijn coachopleiding kreeg ik de kans om zelfstandig te worden. Het is niet zonder kleerscheuren gegaan maar ik ben nog steeds zelfstandig ondernemer.
Waar sta je op dit moment in je leven? Sta je op een punt waar je wil zijn, wat je wilde bereiken of heb je nog doelen, dromen of wensen?
Op dit moment sta ik in mijn leven om goed te luisteren wat mijn gevoel mij ingeeft. Ik ben met mijn spirituele ontwikkeling bezig en dat brengt mij al enige jaren in een soort van zoektocht op welke manier ik het vorm ga geven. Ik bedoel daarmee, dat mijn visie op het leven ook is veranderd. Als kind ben ik opgegroeid in een gezin waarin spiritualiteit er met de paplepel is ingegoten. Ik ben dat gaandeweg ook een beetje ‘verloren’. Als ik terugkijk dan zie ik dat ik wel de goede stappen heb gemaakt. Mijn coach opleiding, storyteller, trainersopleiding en allerlei verschillende persoonlijke trajecten voor mijn eigen ontwikkeling, waaronder nu mijn spirituele ontwikkeling. Ik wil naar een vorm toe waar ik beide werelden kan samenvoegen en daarbij denk ik aan lezingen geven en organisaties vanuit mijn spiritualiteit coachen of trainen. De markt laat zien dat maar liefst 1 miljoen mensen al kiezen voor alternatieve trajecten van ontwikkeling of genezing. Over dromen gesproken, is dat ook een van mijn dromen. Mijn droom zou nog meer uitkomen als ik dit over de wereld zou kunnen gaan doen. Te beginnen met bijvoorbeeld Europa. Reizend met mijn camper, samen met mijn grote liefde, teckel Valentijn, achterin en zo van event naar event en als het nodig is vlieg ik even terug naar Nederland.
Hoe zorg jij goed voor jezelf? En hoe of wanneer merk je dat je zelfzorg nodig hebt?
De belangrijkste zorg voor mij is tijd voor mezelf. Ik hou ontzettend van gezelligheid. Het kan niet op. Echter als ik geen tijd voor mezelf neem dan gaat het goed mis. Ik kan dan niet meer focussen, wordt onrustig, ga snoepen en voel mezelf niet meer. Ik ben al enige jaren single en hoewel ik heel graag samen met een partner zou willen zijn, merk ik ook de luxe van het alleen zijn. Een avond Netflix gewoon om even niet te hoeven nadenken, in mijn tuin bezig te zijn, of gewoon even de stilte zodat ik mijn stem weer kan horen.
We hebben allemaal wel eens periodes dat we vast zitten of niet weten wat we precies willen. Hoe vind jij inspiratie om een volgende stap te zetten of een nieuwe keuze te maken?
Deze vraag krijg ik best wel vaak en ik hoop dat ik het goed kan verwoorden. Het is soms ook ongrijpbaar voor mij, omdat mijn natuur is om te ‘handelen’: wat heb ik nodig om uit deze periode te komen, wie kan ik daarbij om hulp vragen? Ik ga dan ook meteen gedreven aan de slag. Het is net of er constant een stem zegt: ‘Kom Stef, je weet dat je hierdoor heen moet, doe wat je te doen staat!’ Het maken van keuzes doe ik echt op mijn gevoel. Iets minder impulsief als een paar jaar geleden. Maar als iets niet meer werkt, merk ik nu aan mezelf dat ik snel een knoop kan doorhakken.
Wat zijn jouw 3 belangrijkste waarden/richtinggevers in je leven?
Rechtvaardigheid, trouw en vriendschap
Wat geeft jou zelfvertrouwen of een gevoel van eigenwaarde? Of wat heb je nodig om vertrouwen in jezelf te voelen of een gevoel van eigenwaarde te hebben?
Dat is eigenlijk het leven zelf. Heel lang heb ik gedacht dat het leven van een ander afhangt zoals een relatie. Maar dat heb ik in de afgelopen jaren door schade en schande wel geleerd dat het niet zo is. Ik ben een vechter en een doorzetter, en hoewel ik graag de dingen samen doe met een vaste partner weet ik ook dat ik het alleen kan. Het heeft mij nog creatiever gemaakt. En daardoor ook mijn zelfvertrouwen een boost gegeven en mijn gevoel voor eigenwaarde versterkt. Het is waar als ze zeggen: ‘je moet eerst van jezelf houden voor je van een ander kan houden’. Althans zo voelt het voor mij steeds meer.
Hoe vind jij rust in je hoofd? Wat doe je dan?
Dan ga ik tuinieren, gewoon met mijn handen in de aarde, onkruid eruit trekken of dode bloemen snoeien. Maar ook koken of gewoon helemaal niets.
Wat is jouw grootste energiegever en je grootste energievreter? Hoe houd je je energie in balans, zodat je genoeg energie hebt over de dag verspreid?
Ik heb samen met een vriendin onlangs een nieuwe onderneming opgezet. De energie die daarvan afkomt en ook onze eigen bewustwording in de ontwikkeling van die onderneming is super. In mijn eigen onderneming word ik blij dat het zo gevarieerd is. Dan ben ik bezig met concept ontwikkeling, implementeren of storytelling en allemaal op een coachende manier. Maar ook mijn ontdekking in de spiritualiteit. De meeste energievreters zijn mensen die tomeloos in de slachtoffer rol blijven zitten, altijd een excuus hebben om niet te hoeven veranderen, maar dat wel bij mij ventileren. Ik ben daar nu ook duidelijker in geworden. Zonder dat ik probeer de ander te choqueren, maar wel door aan te geven dat ik dat niet trek.
Wat maakt jou vrolijk? Of geeft jou het gevoel van speelsheid, zoals je dat vroeger voelde als kind?
Haha, jee wat maakt mij vrolijk? Eigenlijk zoveel: mijn teckel Valentijn, een roodborstje die tikt tegen mijn raam, de vissen in mijn vijver, de bloemen in mijn tuin, mijn vrienden. En ja het dansen zorgt ervoor dat ik echt die blijheid als een kind kan voelen.
Wat geeft zin of betekenis aan jouw leven?
Door mijn leven te leven. Ik kan gerust zeggen dat mijn leven niet bepaald over rozen gaat. En toch als ik terugkijk op die nare periodes in mijn leven ben ik dat duidelijk ook weer vergeten. Of laat ik het zo zeggen; kennelijk heb ik de mogelijkheid om te kijken naar wat ik wel heb. En dat is denk ik voor mij wel de zin of betekenis van mijn leven. Dat ik mensen kan helpen met de ervaringen die ik heb opgedaan of daardoor beter kan begrijpen wat iemand doormaakt. Het geeft mij dan een gevoel dat ik het niet voor niets heb meegemaakt. Wellicht naïef, maar ik geloof dat eerlijkheid toch echt het langst duurt. Ik ben een dankbaar mens, soms is het even niet allemaal vrolijk, maar ik weet dat het altijd weer goed komt. Dat zijn volgens mij de leerprocessen van het leven.
Wat doe je op dit moment voor werk?
Ik ben al 11 jaar zelfstandige als Conceptbedenker, Storyteller, Trainer en Coach.
Wie ben je en hoe ziet – in het kort – je privé leven eruit (thuissituatie, sport, hobby’s, sociaal leven, enzovoort) ?
Ik ben inmiddels 57 jaar en daar heb ik geen enkel probleem mee. Behalve als mijn spieren wat stram aanvoelen😉. Ik leef samen met mijn waanzinnig knappe en atletisch gebouwde teckel, Valentijn. Ik woon alweer 15 jaar in Garderen en ik had nooit gedacht dat ik er zo lang zou gaan wonen. Dat heeft verschillende redenen, maar als ik terugkijk op die 15 jaar ben ik er heel erg blij om in de parel van de Veluwe te mogen wonen. Met name omdat het leven hier in Garderen toch langzamer gaat dan de rest van Nederland. Er is veel natuur om mij heen en daar wandel ik samen met Valentijn vele kilometers. Hoewel ik graag sport, is wandelen ongeveer het enige wat ik aan sport kan. Een chronische achillespees ontsteking heeft ervoor gezorgd dat ik niet meer kan hardlopen of intensief kan sporten zoals body balance. Mijn grote liefde heb ik voor de Argentijnse tango; samen met iemand die de dans goed kan leiden, maakt de beweging bijna magisch. Het zorgt er iedere keer weer voor dat ik alles wat mij bezig kan houden, gewoon vergeet. De muziek en het ritme brengen mij weer dicht bij mijn levensbron. Helaas heeft corona roet in het eten gegooid en is dansen op dit moment niet mogelijk. Dus ik wandel veel en ik doe ik, als niemand het ziet, een dans voor mezelf of ik zing uit volle borst mee met mijn Spotify lijst. Mijn hobby’s zijn er eigenlijk te veel om op te noemen. Maar als ik de hobby’s noem die ik regelmatig doe, dan is dat koken, tuinieren, schilderen, haken en breien.
Wil je dit bericht met anderen delen? Graag!
Je stemt af op de ander, op je gezin, werk of omgeving. Staat klaar om te helpen en past je aan. Je bent hier heel goed in. Het is jouw tweede natuur. Maar wat gebeurt er als je te veel eigen ruimte weggeeft? Zo blijft er namelijk niet veel over voor jezelf. Dat is precies waar het boek ‘Beladen huis’ over gaat. Het is zo gewoon geworden om te doen Veel vrouwen die ik coach hebben in eerste instantie nog niet door waar ze tegenaan lopen, omdat het zo gewoon is geworden om het te doen. Altijd rekening houden met anderen, nooit zichzelf op de eerste plaats zetten. Maar als ze beginnen te vertellen over veel spanning in het lijf, een benauwd gevoel en overprikkeling… dan zijn dat voor mij vaak de triggers om te vragen hoe ze voor zichzelf zorgen, naast het zorgen voor hun omgeving. Welke ruimte er is voor zelfzorg of me-time? Of je nou veel of weinig tijd voor jezelf nodig hebt, dat maakt niet uit. Het gaat erom dat je ook jóuw ruimte inneemt. Manieren om ruimte in te nemen Hoe dan? Dat kan op verschillende manieren: Door uit te spreken (aan je gezinsleden bijvoorbeeld) waar je behoefte aan hebt. Of dat je iets niet meer wilt doen, of juist wel en vaker. Dat je je niet altijd maar wilt aanpassen, maar wilt volgen wat goed is voor jou. Door voor jezelf helder te hebben waar je écht naar verlangt en hoe je dat gaat leven. Door een eigen ruimte in je huis te maken, letterlijk. Waar je in alle rust een boek kan lezen of haken. Waar je je creatieve spullen kan laten liggen, of een legpuzzel. Waar je yoga-oefeningen of meditatie kan doen. Het is maar net aan welke ruimte jij behoefte hebt. Figuurlijk of letterlijk. Hoe ‘plaats innemen’ haar levensthema is Het boek ‘Beladen huis’ van Christien Brinkgreve (1949) gaf mij inspiratie om dit blog te schrijven en jou nog meer inzicht te geven in hoe het werkt of wat jou tegenhoudt om ruimte voor jezelf in te nemen. Ik werd geraakt door de soms beklemmende manier waarop zij beschrijft hoe ‘plaats innemen’ het thema in haar leven is: “Dit lukt me in huwelijk en gezin minder goed dan daarbuiten. Wel de vanzelfsprekende plaats als de onzichtbare spil. Ik weet hoe ze me zullen missen als ik er niet meer ben, maar ik heb niet veel plaats ingenomen; van huis uit slecht geleerd en levend met een man die me vaak klein maakt. Maar ik ben vitaal en heb plaats in de buitenwereld verworven. In de buitenwereld liet ik van me horen: mijn werk werd gewaardeerd, ik schreef en werd gelezen, ik gaf lezingen en er werd geluisterd. Maar thuis raakten mijn vleugels ingeklapt en voelde ik me altijd op mijn hoede voor ontstemming. Mijn pogingen tot sfeerherstel hadden weinig succes, het benoemen van de positieve dingen kreeg iets wanhopigs. Ik trok me steeds meer terug. De wereld van werk en vrienden voelde veiliger, betere grond. Er kon meer bloeien. Ik kon meer bloeien. Zo is het gelopen. Zo heb ik het gedaan.” Christien Brinkgreve is emeritus hoogleraar Sociale Wetenschappen en Vrouwenstudies en schreef ‘Beladen huis’ als een memoir, na de dood van haar man. Het is een boek vol herinneringen en verwerking. Een terugblik op haar huwelijk, terwijl ze allerlei spullen in het huis opruimt die zich hebben opgehoopt. Ruimte geven die je zelf niet opeist Ze vraagt zich af: “Wie ben ik dat ik het beeld van mijn zo gewaardeerde man aantast? Ja, wie ben ik dat ik dat mag doen. Maar ook: hoe schokkend dat je zo over je heen hebt laten lopen, dat hadden we nooit van jou gedacht. Beide kanten gaan over: plaats durven innemen, blijven staan, je niet uitleveren aan de wensen en behoeften van de ander. Plaats innemen in de relatie, wat me steeds minder lukte, en wat ik nu herstel, in het huis, met dit boek. Het huis wordt eigener, ik voel me er weer meer in bestaan. En in dit verslag van mijn zoektocht naar wat ooit was en hoe dit werd kijk ik steeds sterker naar mijzelf, wat ik deed en naliet, waar ik naar verlangde en waar ik bang voor was. Dat eeuwig begrip van mij voor de ander, die veronachtzaming van wat ik voelde. Ik werkte het weg met de dingen en de mensen bij wie ik me veilig voelde.” Terugkijkend op haar eigen leven en naar haar omgeving ziet ze hoe vrouwen inschikken, gericht zijn op het voorzien in de verlangens en behoeften van hun mannen en het gezin. Ze ziet het aanpassen, het faciliteren, het ruimte geven die je zelf niet opeist. Het uitleggen, het zich moeten verdedigen, het de ander de veren laten plukken van gezamenlijk werk. De empathiekloof tussen mannen en vrouwen Brinkgreve vraagt zich af of het een vrouwenpatroon is: de gerichtheid op de ander, hoe die zich voelt, op aanpassing om de sfeer goed te houden, om ontstemming te voorkomen. Volgens haar zeggen (en enigszins gegeneraliseerd) nemen en krijgen mannen meer ruimte. “Ook om hun beschadigingen (uit hun jeugd) te leven. Alsof ze meer recht hebben op begrip, meeleven, op het aanpassen van de ander om in hun noden te voorzien. De empathiekloof is misschien nog hardnekkiger dan de loonkloof. Het is een patroon dat door beiden in stand wordt gehouden. Dat lang onzichtbaar kan blijven, maar waarin de verschillen zich wel openbaren.” Aldus Christien Brinkgreve. Precies! Het is een patroon dat door beiden in stand wordt gehouden. Dát is waar ik mijn coachees op attendeer. Wij vrouwen dienen dit zelf te doorbreken. En daar help ik als coach graag bij. Het eeuwige regelen en improviseren Ik glimlach om de herkenning wanneer ik lees dat ze het leven binnenshuis nog veel ingewikkelder vond dan buitenshuis. “Niet alleen praktisch – het eeuwige regelen en improviseren – maar ook emotioneel: hoeveel ruimte mag ik innemen, moet ik een toontje lager zingen, hoe een evenwicht te vinden tussen botsende verlangens.” Hoe je zélf met jouw ruimte omgaat Haar zoektocht naar wie haar man was, met wie ze had geleefd, en waar ze zelf was gebleven in haar huwelijk, legt bepaalde patronen bloot, waarover ze veel heeft gepubliceerd in haar carrière als hoogleraar. En waarvan ze zelf toch ook inziet dat het in theorie mooi bedacht kan zijn, maar dat het in praktijk vaak anders werkt. Het gaat om hoe je er zélf mee omgaat, wat je herkent en waarvoor je kiest om het anders te doen. Zodat er óók ruimte voor jezelf is, die jij mag invullen zoals het goed voelt en je kunt floreren in alle facetten in je leven. Een boek over rauwe inzichten ‘Beladen huis’ is een boek over missen. Over rouw. Over het terugvinden van de man die haar man was. Over rauwe inzichten, mooie herinneringen. Over verdriet hoe hun relatie begon, zich ontwikkelde en eindigde. Over eenzaamheid, verwijdering, gender patronen, vriendschappen, moederschap en liefde. Waar jij tegenaan loopt en behoefte aan hebt Heb jij het gevoel dat je vaak afstemt op de ander en dat je veel spanning en overprikkeling ervaart? Wil je weten op welke manieren jij meer ruimte kan innemen? Neem dan contact met me op voor een gratis verhelderend gesprek. We maken kennis met elkaar en samen onderzoeken we waar je tegenaan loopt en waar je behoefte aan hebt. Dit gesprek duurt ongeveer 45 minuten en kan online, wandelend of in mijn coachruimte in Driebergen (vlakbij Utrecht) plaatsvinden. Klik hier om je aan te melden
Wil jij ook wel eens je hoofd uitzetten? Al die gedachten die door je hoofd razen, van hele kleine dagelijkse dingen, zoals de boodschappen tot lastig op te lossen problemen op je werk of in de familie. Of al die scenario's die je bedenkt wat er zou kunnen gebeuren als je een bepaalde keuze maakt of als je gaat beslissen om iets wel of niet te gaan doen. Popcorn in je hoofd Soms lijkt het wel popcorn in je hoofd, die gedachten blijven maar komen. Dan is het heel lastig om keuzes te maken. Een andere vervelende bijkomstigheid van piekeren is dat het vaak doorwerkt tot in de avond. Je kan niet in slaap komen of wordt middenin de nacht wakker. Je brein is heel sterk en overruled je lichaam. Je hebt ongeveer 50.000 gedachten per dag en 75% daarvan is negatief! Als je die gedachten hun gang laat gaan ervaar je veel onrust en spanning in je hoofd én lijf. Je wordt meegesleept Natuurlijk is het fijn om van te voren na te denken over iets wat jou te wachten staat. Dan heb je het gevoel wat meer voorbereid te zijn en dat je weet hoe je moet handelen als het zover is. Maar het zijn vaak negatieve, moeilijke scenario's die op dat moment niet constructief zijn, maar waardoor je wel wordt meegesleept. Het zijn geen feiten Je denkt dat als je er maar mee bezig blijft in je hoofd, dat je de controle hebt. Maar nee, het blijven gedachten en geen feiten, want je kunt het niet bedenken met je hoofd. Je hebt het te ervaren en te doen, dan pas weet je hoe de situatie echt zal zijn. Het is vaak niet het probleem dat onrust en spanning veroorzaakt, maar jouw gedachten over het probleem. Herken je dit en wil je er meer over lezen? Bovenstaande tekst komt uit hoofdstuk 2 'Creëer meer rust in je hoofd en je lijf' van mijn InspiratieDoeBoek. Dit boek is echt iets voor jou als je verlangt naar meer ruimte, rust en tijd voor jezelf. Lees hier alle informatie & reviews over het boek en bekijk & bestel via deze link het boek in mijn webshop
Het lukt je steeds beter om voor jezelf te kiezen, maar toch is er een sluimerend schuldgevoel als je nee zegt tegen iemand. Lees gauw verder om te weten hoe dat komt en hoe je dit kan veranderen. Je hoofd zegt ja Veel vrouwen hebben tijdens hun opvoeding meegekregen dat je het goed doet als je veel geeft. Dat je klaar staat voor anderen als ze iets aan je vragen. Je brein is daardoor helemaal gericht op de aandacht die anderen van je vragen en het beroep dat op je wordt gedaan door werk, gezin, familie en vrienden. Zodra er een verzoek komt zet je hoofd het sein automatisch op groen, oftewel ja. Je houdt je niet aan de oude regels Het is een overtuiging, een sterke gedachte in je hoofd die als eerste opkomt en vanuit die gedachte ga je handelen, ga je in de zorg stand. Dus op het moment dat je besluit om beter voor jezelf te gaan zorgen, dan ga je dat patroon doorbreken. Iets wat je al jaren zo doet. En dan komt het schuldgevoel om de hoek kijken, want je houdt je niet aan de oude regels. Je gaat je anders gedragen en dat voelt gek. Alsof het niet goed is. Het kan niet van de ene op de andere dag veranderen Je ervaart een schuldgevoel, omdat je het gevoel hebt dat het zo hoort en van je wordt verwacht. Dat is ook de reden waarom zelfzorg zonder schuldgevoel niet kan. Althans, niet van de ene op de andere dag. Maar wel als je ook weet wat goed is voor jou. Als je voelt wat zelfzorg met je doet in positieve zin. Als je merkt dat je oplaadt, meer energie hebt, je vuurtje weer gaat branden en je daardoor ook beter voor de ander kan zorgen. Te veel geven en te weinig nemen Realiseer je dat nemen essentieel is om te geven, voor anderen te zorgen. Maar we hebben geleerd onze omgeving prioriteit te geven boven onszelf. Dat het aanpassen aan en zorgen voor onze omgeving belangrijker is dan het kiezen en zorgen voor onszelf. Nu heb je daar last van en is de balans zoek. We geven vaak te veel en we nemen te weinig. Jouw ruimte ingenomen door anderen Het kan heel veilig voelen om veel te geven. Je aandacht op de ander, op je omgeving te richten en zelf niet te veel ruimte in te nemen. Maar wat er dan gebeurt, is dat jouw ruimte wordt ingenomen door anderen. Niet omdat ze jou die ruimte niet gunnen, maar omdat jij die ruimte niet pakt. Dus wordt het ingevuld door bijvoorbeeld je kind of partner, een collega, een vriendin of een van je ouders. Zij vragen jouw zorg of aandacht en jij geeft. Ruimte creëren voor wat goed voelt Hoe ga je dan nemen? Kiezen voor wat jij zelf belangrijk vindt? Ruimte creëren voor wat goed voelt voor jou? Zonder schuldgevoel. Wat hierbij helpt is om je waarden te onderzoeken. Waarden zijn de drijvende kracht achter gedrag. Ze beïnvloeden je leven en bepalen wat je belangrijk vindt. En ook waarom je iets doet of juist niet doet. Waarden geven richting aan je keuzes en geven de ruimte aan die jij zo nodig hebt om naast het geven ook te nemen. Makkelijker ergens zonder schuldgevoel voor gaan Door je drukke leven ben je vaak niet bewust bezig met jouw waarden, maar ze kunnen helpen om je eigen richting te bepalen. Zonder dat het je is aangeleerd of opgelegd. Je gaat meer van binnen naar buiten leven, omdat je je bewust bent van wat er speelt bij jou van binnen. Wat je écht belangrijk vindt. Je hebt inzicht in waarom je dingen voelt of doet zoals je ze voelt of doet. Hierdoor kun je makkelijker grenzen stellen en keuzes maken in het leven. En kun je ook makkelijker helemaal ergens voor gaan, zonder daarna te twijfelen of een sluimerend schuldgevoel te hebben. Breng het in balans By the way: realiseer je dat je jouw tijd en aandacht aan beide kan geven. Aan de ander én aan jezelf. Als je dit meer in balans brengt, ga je ook beter aanvoelen wanneer je nee of ja wilt zeggen. Voorheen zei je misschien al snel ja, omdat je het zo gewend was en er niks anders in je opkwam. Of je deed het vanuit schuldgevoel. Enne … ja zeggen is natuurlijk helemaal goed. Nadat je hebt ingecheckt bij jezelf. Pas dan geef je antwoord of stel je iets voor wat je voor de ander kunt doen. Extra: een to do tip: Leer jezelf manieren aan om nee te zeggen die goed voelen voor jou. Maak het je eigen. Zoals bijvoorbeeld: ‘Leuk dat je mij vraagt, maar ik kan je helaas niet helpen.’ Of: ‘Ik kan dan niet. Zou het ook op een ander moment kunnen?’ Of: ‘Ik heb er geen tijd voor, maar ik hoorde van … dat zij/hij ruimte in de agenda heeft.’ Deze tip komt uit mijn InspiratieDoeBoek 2. Bekijk en bestel het boek hier Wil je nee leren zeggen zonder schuldgevoel? Denk je als je dit leest: dat wil ik. Geen schuldgevoel meer als ik voor mezelf kies. Neem dan contact met me op . We bespreken samen waar je tegenaan loopt en wat je anders zou willen. Wat je nodig hebt en waar je behoefte aan hebt. De kennismaking is altijd gratis. Daarna maken we samen een plan hoe jij jouw doel gaat bereiken en start de coaching.
