"Nu ik halverwege de 40 ben, merk ik dat ik veel meer weet wat ik graag wil en wil zijn" - Joyce Beumer

Yura Boerma - Interview • 30 juni 2021
Wat doe je op dit moment voor werk?
Ik ben Joyce Beumer en ik run mijn eigen bedrijf BeJoyce. Ik maak sieraden en werk parttime bij de Hema waar ik van alles doe. Zoals kassa juf zijn, zorgen dat de verzorging en make-up afdeling er goed uitzien en daar ook de nieuwe opmaken voor maken.

Wie ben je en hoe ziet – in het kort – je privé leven eruit (thuissituatie, sport, hobby’s, sociaal leven, enzovoort)?
Ik ben getrouwd met Eugene en woon in het zuiden van Limburg, in Landgraaf. Voor de liefde ben ik verhuisd naar Zuid-Limburg. Ik heb mijn baan opgezegd bij een galerie en mijn vriendinnen achtergelaten (die ik nog steeds met regelmaat zie gelukkig). Ik heb zelf geen kinderen, maar zorg voor drie bonuskinderen: twee jongens en een jongedame. Daarnaast hebben we een leuke, lieve eigenwijze schapendoes Lola, zij is echt mijn meisje. Ik ben altijd bezig en houd enorm van bloemen. Onze kleine tuin staat dan ook vol met mooie bloemen die ik met liefde verzorg. Ik ben verslaafd aan mijn stippen-op-porselein hobby, vooral grote voorwerpen vind ik heel fijn om te maken. Denk aan theepotten, vazen en taartplateaus. Het werkt ook erg meditatief. Ik sport niet, maar wandel wel heel graag en ik houd van gezellig borrelen met vrienden en familie. Ik ben echt enorm gek op reizen naar mooie gebieden waar veel natuur te bewonderen is. En ik houd ook van de vrijheid die ik ervaar tijdens het reizen. Het opsnuiven en proeven van andere culturen vind ik echt een verrijking van mijn leven. Ik houd van jurken en draag bijna alleen maar sneakers in toffe prints of felle kleuren. En in mijn huis houd ik niet van eenvoudig wit. Het mag lekker knallen en een verhaal hebben.

Wat heeft jou geïnspireerd om te gaan doen wat je nu doet?
Ik wilde graag iets creatiefs gaan doen, iets creëren met mijn handen, en zo kwam ik bij het maken en ontwerpen van sieraden uit. Als klein kind maakte ik oorbelletjes en colliers met kralen. Ik verzamelde toen al hartjes die nu veelvuldig voorkomen in mijn dagelijks leven. De keuze was gemaakt: ik wilde goudsmid worden.

Waar sta je op dit moment in je leven? Sta je op een punt waar je wil zijn, wat je wilde bereiken of heb je nog doelen, dromen of wensen?    
Doordat ik nu halverwege de 40 ben, merk ik dat ik veel meer weet wat ik graag wil en wil zijn. Ik ben al aardig op weg, maar wil met mijn sieraden nog net wat meer bekendheid bereiken. Nog duidelijker mijn merk neerzetten. Ik droom van een klein huisje aan de rand van het bos met een atelier erbij. Hoe fijn zou dat zijn! Vooral de laatste tien jaar heb ik aardig wat obstakels op mijn pad gehad, maar die hebben er ook voor gezorgd dat ik beter naar mezelf ben gaan luisteren. Dat je moet doen wat je het allerliefste doet. Dat ik mag zijn wie ik ben. Dat ik wat ik doe ook echt met passie doe en dat is geweldig! 

Hoe zorg jij goed voor jezelf? En hoe of wanneer merk je dat je zelfzorg nodig hebt?   
Ik zorg niet altijd even goed voor mezelf, het zou beter kunnen. Door mijn eigen bedrijf dendert het vaak maar door, vooral in mijn hoofd. Het staat nooit stil en dat is weleens vermoeiend. Wandelen geeft me veel rust en afleiding. Reizen zorgt ervoor dat ik goed kan afschakelen. Stippen laat me even bezig zijn met kleur en een patroon. Ik voel het vaak wel aankomen als ik teveel heb gedaan. Dat uit zich meestal in hoofdpijn en vermoeidheid, mijn lontje wordt wat korter en ik kan minder verdragen. Maar vermoeidheid en minder creatieve ideeën zijn toch wel de dingen die dan het meest naar voren komen. Ik heb dan ook nergens meer zin in en moet mezelf dan echt even rust gunnen.

We hebben allemaal wel eens periodes dat we vast zitten of niet weten wat we precies willen. Hoe vind jij inspiratie om een volgende stap te zetten of een nieuwe keuze te maken?  
Door afstand te nemen en als het mogelijk is op reis te gaan. Dan laat ik alles los en denk ik even niet aan mijn bedrijf. Onbewust heb ik altijd mijn ogen open en pik ik dingen op, maar die komen meestal later pas naar boven als ik weer thuis ben. De natuur die ik mag ontdekken geeft me zoveel energie! Of even flink uitwaaien aan de zee. Die zilte zeelucht en het zoeken naar schelpen laten mijn piekergedachtes dan even wegwaaien. Praten met vrienden en familie helpt me ook om een nieuwe keuze te maken. Ik heb soms net even dat duwtje nodig om het diepe in te springen om verandering aan te brengen. Ook stel ik mezelf vragen, zoals wat wil IK nou eigenlijk? En dat schrijf ik dan op, dat geeft vaak inzichten als ik het later weer teruglees.

Wat zijn jouw 3 belangrijkste waarden/richtinggevers in je leven?  
Genieten van de kleine dingen in je dagelijkse leven. Als ik om me heen kijkt zie ik hoe mooi alles is. Vrijheid en lief zijn voor elkaar. Geef zo nu en dan eens een compliment aan een vreemde, dat doet je zo goed!

Wat geeft jou zelfvertrouwen of een gevoel van eigenwaarde? Of wat heb je nodig om vertrouwen in jezelf te voelen of een gevoel van eigenwaarde te hebben?  
Ik vind het fijn om er goed uit te zien, dat geeft me kracht. Maar ook als ik weer een bijzondere opdracht binnen heb gehaald, geeft me dat veel zelfvertrouwen. Als ik iets nieuws heb gemaakt waar ik zelf helemaal enthousiast van ben en het slaat ook aan. Daar word ik heel blij van en dan groei ik ook echt. Ik heb wel vaak moeite gehad met eigenwaarde en zelfvertrouwen. Ik kan geen kinderen krijgen en dat heeft een behoorlijke impact gehad op mijn vrouw zijn. Het voelde dat ik had gefaald als vrouw. Het heeft lang geduurd voordat ik het allemaal een plek kon geven en dat het geen falen is. Toen ik besloot om niet meer verder te gaan met de ivf, omdat mijn hart dat aan me vertelde (lichamelijk en geestelijk was het erg zwaar) heb ik tegen mezelf gezegd: er zijn zoveel andere mooie dingen die het leven te bieden heeft en daar ga je nu voor! Dat was zeker niet makkelijk, maar daardoor heb ik wel mijn bedrijf opgezet. En kon ik ook weer genieten van de kleine dingen.

Hoe vind jij rust in je hoofd? Wat doe je dan? 
Het liefst ga ik op reis, maar dat gaat natuurlijk niet altijd. Wandelen en fotograferen geeft mij rust in mijn hoofd, hier in het heuvellandschap zijn zoveel mooie plekjes. Rommelen in mijn tuin en bezig zijn met plantjes en bloemen met mijn handen geeft me ook momenten van rust. Ik denk dan nergens aan. Het stippen op servies is ook echt meditatief. Ik creëer iets heel moois maar mijn hoofd hoeft er niet al te zwaar over na te denken. Alleen keuzes maken over kleur en over patroon, heerlijk! En zodra de pluktuin weer open is ga ik lekker bloemen plukken. En geniet ik van de bloemen, de vlinders en de bijen, ga ik mijn lievelingstaartje eten of ga ik lekker lang in bad.

Wat is jouw grootste energiegever en je grootste energievreter? Hoe houd je je energie in balans, zodat je genoeg energie hebt over de dag verspreid? 
Ik krijg enorm veel energie van mijn plekje achter de werkbank, vooral als ik iets mag maken waar ik echt heel blij van word of wanneer ik bezig ben met nieuwe juweeltjes. De natuur geeft me zoals ik al eerder noemde ook veel energie, frisse lucht. En natuurlijk geeft Lola, mijn hond, me enorm veel energie. Alleen al met haar knuffelen is genoeg. Een energievreter is toch wel dat ik behoorlijk kan piekeren. Dan komen dingen die me frustreren ook naar boven en dat is soms erg vermoeiend. Totale balans heb ik nooit echt lang. Ik ben erg gevoelig voor prikkels en mijn hormonen schieten soms ook alle kanten op. Er kan een week zijn dat ik volledig in balans ben, maar dan komt er weer een dag voorbij waar ik me ellendig voel en ik echt met mijn ziel onder mijn arm loop. Tegenwoordig geef ik daar gewoon aan toe, want door er aan toe te geven voel ik me al snel beter. En ben ik ook extra lief voor mezelf.

Wat maakt jou vrolijk? Of geeft jou het gevoel van speelsheid, zoals je dat vroeger voelde als kind? 
Lola mijn schapendoes maakt me echt heel vrolijk. En de zon en hartjes spotten in het wild maken me heel erg vrolijk. 

Wat geeft zin of betekenis aan jouw leven? 
Het leven leven zoals ik dat nu doe, genieten met en van de mensen om me heen die ik lief heb. Lola laat me zien wat onvoorwaardelijke liefde is. En het reizen geeft mij herinneringen die ik koester en zet me telkens weer met beide benen op de grond. Dat maakt wie ik nu ben geworden en daar ben ik best trots op!

Wil je dit bericht met anderen delen? Graag!

door Yura Boerma - Nieuwe plekken ontdekken 18 augustus 2026
Een van de dingen die ik het allerleukst vind om te doen, is het ontdekken van nieuwe plekken . Daar kan ik enorm van genieten: foto's maken, kijken, luisteren en voelen hoe de sfeer is. Daar word ik heel blij van. En hoe mooi is het dan om die plekken te delen? Dat doe ik graag via mijn Inspiratieblog en via social media. English it is Ik volg FRIDA bookcafé in Enschede al langer op Instagram en was door hun posts nieuwsgierig geworden om er een keer langs te gaan. Het stond al een tijdje op mijn to-do lijstje om met eigen ogen te gaan kijken hoe de sfeer is. Ik heb er heerlijk gezeten met een drankje en heb hun enorme collectie boeken bekeken. Wauw, wat een keuze! De sfeer is heel fijn en gemoedelijk. Heerlijk om er even onderdeel van te zijn.  Bij FRIDA is er een enorme keuze aan Engelstalige boeken. De naam staat voor Food, Reading, Inspiration, Diversity and Art. En ja, het is genoemd naar de invloedrijkste vrouwelijke artiest ooit: Frida Kahlo. Een van mijn favoriete kunstenaars, die ik door mijn moeder heb leren kennen en waarderen. Meer dan alleen maar een gezellig boekencafé Gemma, de ondernemer die FRIDA startte vertelt in een filmpje op de website dat het een super gezellig boekencafé is, maar eigenlijk is het nog veel meer dan dat. Het is een plek waar mensen zich thuis voelen, ook als dat niet vanzelfsprekend is. “Ergens begon het allemaal met een levensles van mijn oma. Zij zei altijd: ‘Als je maar je best doet, komt de rest vanzelf.’ En mijn best doen dat kon ik! Op haar dertigste had ze alles wat ze ooit wilde. Maar ze was niet gelukkig. De druk werd zo groot dat ik thuis kwam te zitten met een burn-out. En precies daarom begon ik FRIDA. Een sociale onderneming, die laat zien dat verandering kan beginnen met iets eenvoudigs. En kop koffie, een boek, iets lekkers, een goed gesprek. FRIDA maakt verschil. Niet door groot te doen, maar door echt te zijn.” Er zijn regelmatig events en je kunt het boekencafé ook zelf afhuren voor een bijeenkomst. Onder de foto lees je meer tips over de stad Enschede en vind je informatie over FRIDA, zoals hun adres, openingstijden, website etcetera.
door Yura Boerma - Persoonlijke ontwikkeling 16 juli 2026
Als je heel goed kunt afstemmen op de ander dan geef je veel energie en tijd weg. Dat is heerlijk voor de ander, maar minder fijn voor jezelf. Het is vaak een jarenlang opgebouwd patroon waardoor je altijd klaar staat voor je omgeving. Of dat nou je gezin, familie, vrienden, buren of collega’s zijn. En toch kan het op een gegeven moment gaan wringen. Je voelt je overprikkeld en gespannen. Of ervaart stress, waardoor je moe en onrustig ben. Er is steeds vaker stress Je geeft jouw ruimte weg en daardoor voel je minder grip meer op je leven. De stress is er steeds vaker. Dat haalt je uit balans. Je kent vast wel de drie stress reacties: fight, flight en freeze. Maar het kan zijn dat je je daar niet zo in herkent. Net zoals Bente van Club Introvert op Instagram. Op haar account deelt zij veel over introvert en hoogsensitief zijn. Door haar schoonmoeder kwam ze er achter dat fawn haar reactie op stress is. Dit veranderde zo veel voor haar dat ik het graag met je deel in dit blog. Wat is een fawner? Bente: “Ik vind het verschrikkelijk als ik iemand teleurstel of boos maak. Dat neemt heel mijn lijf over, of zo. Alsof ik dat ongemak bijna niet kan dragen. Mijn schoonmoeder vertelde me dat je in de fawn response veiligheid probeert te creëren door te people pleasen.” Zo herken je het Ze dook daar later dieper in en waar sommige mensen bij stress dus gaan vechten, vluchten of bevriezen, gaan de fawners juist: pleasen conflicten vermijden hun eigen behoeften en grenzen negeren heel erg afstemmen op anderen ‘makkelijk’ proberen te zijn automatisch zorgen voor de sfeer/emoties van anderen Wanneer ben je bevattelijker voor de fawn response? Bente herkende dat zo… “Als kind al heb ik ergens geleerd dat ik veilig was als ik ‘makkelijk’ of ‘lief’ was en als volwassene heb ik dat nog steeds.” Het staat niet meteen gelijk aan hoogsensitiviteit, maar de hsp’er is wel bevattelijker voor de fawn response omdat ze: sfeer sneller aanvoelen zeer empathisch zijn afwijzing en spanning intenser voelen en dat vaak proberen te ‘fixen’ voortdurend bezig zijn met wat anderen van hun vinden bang zijn om iets verkeerd te doen snel de neiging hebben om sorry te zeggen Omgaan met deze overlevingsstrategie Het is belangrijk je bewust te worden van je triggers en op de signalen van je lichaam te letten op het moment dat je je eigen grenzen over gaat. Wat helpt is om te vertragen en zo tijd te winnen voordat je ergens ja op zegt. Ga oefenen met nee zeggen. Die hoeven niet meteen keihard te zijn, maar ze maken wel duidelijk dat je iets anders te doen hebt bijvoorbeeld of dat een ander die persoon kan helpen in plaats van jij. Schrijf eens een aantal nee’s uit, waarmee je kan oefenen en die je jezelf ook hoort (durft) zeggen, zonder al te veel spanning in je lijf. Fawning is een overlevingsstrategie en Bente snapt nu beter waarom ze zich zo slecht voelt als ze iemand teleurstelt of wanneer ze een conflict heeft. “Mijn lijf voelt zich dan onveilig. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik dan snel terug wil krabbelen (‘weet je wat, ik kom toch’). Maar de truc is dus om je te realiseren dat je in de fawn response zit. In plaats van denken: wat kan ik doen zodat ze me aardig vinden?” Dan stelt ze zich de vraag: kan ik een verandering maken naar ‘Hoe kan ik omgaan met het ongemak als iemand me een keer niet aardig vindt?’ Handvatten die helpen Voor Bente helpt het bijvoorbeeld om te beseffen dat dit ongemak weer over gaat en dat erover piekeren geen zin heeft. Dat ze mensen mag teleurstellen en voor zichzelf mag kiezen ook als een ander dat niet begrijpt. “Ik kan de ‘storm’ beter uitzitten door ondertussen iets ontspannends te doen. En dan komt dat gevoel van veiligheid vanzelf weer terug zónder toch over een grens te gaan.” Als mentor voor introverten en hsp’ers heeft ze het kunnen omzetten in handvatten voor zichzelf áls ze weer gaat pleasen. Met dank aan haar schoonmoeder. Misschien herken jij jezelf er ook in. Wil je weten welke handvatten jou helpen? Ben je er na het lezen van dit blog achter gekomen dat je ook een fawner bent en wil je samen met Yura - als jouw coach - onderzoeken welke handvatten jou helpen? Neem dan hier contact met mij op Dan maken we een afspraak voor een gratis kennismaking. Bron: @clubintrovertnl en @psychologie_magazine
door Yura Boerma - Quote 3 juni 2026
Welke grenzen maken dit voor jou mogelijk? Fijn als je het met mij deelt , dan kan ik van alle input weer een mooi nieuw blog maken. Dat is helpend voor anderen. Of vind je dit lastig? Dan helpt het om te weten waar je aandacht naartoe gaat. Wat jou triggert om voor anderen te gaan zorgen of dat je het gevoel hebt toe te moeten geven aan iemand. Dat je in de please stand gaat. Op het moment dat er iets gebeurt, komt er een gedachten bij je op waardoor je bepaalde gevoelens krijgt. Vanuit die gevoelens ga je handelen en daar ondervind je de gevolgen van. Dus de reden dat je zorgt of pleast, jouw aandacht weggeeft of je grens overgaat, begint met een gebeurtenis en sleurt jou mee in jouw automatische patroon van denken, voelen en doen. Dit werkt voor iedereen zo, maar je kunt dit ombuigen door je bewust te zijn van jouw aandachtvreters en je denk- en gedragspatroon. Zodat je jouw grenzen gaat kennen en leven. Dan ga je naast het zorgen voor de ander óók voor jezelf zorgen. Als deze ontwikkeling gebeurt tijdens coachgesprekken, dan voel ik me altijd zo dankbaar. Want dit brengt écht veel teweeg in je hoofd, in je zijn, in je leven.