"Ik ben de laatste tijd veel met mindfulness bezig en probeer negatieve gedachten te laten voor wat ze zijn"- Marije Verkerk
Yura Boerma - Interview • 1 september 2020
Wat heeft jou geïnspireerd om te gaan doen wat je nu doet?
Als kind hield ik al van tekenen en ontwerpen. Toen ik ouder werd, verdween het plezier erin helaas al te vaak door mijn perfectionistische aanleg. Het kwam dan ook echt niet in me op dat ik professioneel iets zou kunnen doen met tekenen en schilderen. Ik ging aan de slag als leerkracht in het basisonderwijs en deed dit jarenlang met overwegend veel plezier. In 2015 leerde ik de boeken van Lou Niestadt kennen en ik deed bij haar een e-course art journalen: schrijven en tekenen over je leven. Ik leerde daarin opnieuw creëren puur voor het plezier en zonder angst om fouten te maken. Een echte life-changer! Ik sloeg enthousiast aan het tekenen en schilderen, vooral in m’n dagboek. Een jaar later kreeg ik de mogelijkheid om een loopbaantraject te doen. Dat kwam op een goed moment, omdat ik na 16 jaar onderwijs merkte dat ik toe was aan iets nieuws. Mijn loopbaancoach hielp me om mijn droom onder ogen te zien: iets met m’n tekentalent gaan doen. En zo ontstond eerst mijn Etsy-shop BuitengewoonBlij en sinds 2018 mijn eigen bedrijf en webshop The Lemonbird
Hierin verkoop ik m’n eigen illustraties op stationery zoals kaarten en notebooks. Omdat ik stempelen ook erg leuk vind, verkoop ik inmiddels ook de mooie houten stempels van Perlenfischer.
Waar sta je op dit moment in je leven? Sta je op een punt waar je wil zijn, wat je wilde bereiken of heb je nog doelen, dromen of wensen?
De afgelopen jaren heb ik m’n bedrijf opgebouwd en gerund, terwijl de jongste thuis was. Dat betekende vooral ’s avonds werken en op de twee ochtenden dat zij naar de peuterspeelzaal was. De eerste twee jaar ging elke vrije minuut in het bedrijf zitten. Ik leerde digitaal tekenen op een tekentablet in Photoshop, een webshop opzetten (met hulp van mijn echtgenoot die ICT-er is) en deed ook veel cursussen. En ik ontwierp van alles, ook geboortekaartjes in opdracht. The Lemonbird is inmiddels echt gegroeid en ik zou het leuk vinden als dat zo doorgaat. Ik hoef niet heel groot te worden, dat past niet bij mij. Ik hou ervan om bestellingen met veel liefde en zorg in te pakken en nu kan dat ook prima. Maar het is natuurlijk wel erg leuk als meer mensen The Lemonbird ontdekken en m’n kaarten versturen :-)
De jongste gaat nu net naar school en zo krijg ik meer tijd om nieuwe ontwerpen te maken en ook te experimenteren met andere technieken zoals collage en gouache. Ik werk nu alleen digitaal, teken al m’n illustraties op een tekentablet in Photoshop. Superleuk, maar ik verheug me er zo op om weer eens met echte verf aan de slag te gaan!
Ik ga ook weer een online cursus doen bij Make Art that Sells. Het afgelopen jaar had ik niet genoeg tijd voor cursussen, terwijl die zo inspirerend zijn en goed voor m’n ontwikkeling als illustrator en ontwerper.
En… ik droom er van om illustraties te mogen maken voor bladen als de Flow…
Hoe zorg jij goed voor jezelf? En hoe of wanneer merk je dat je zelfzorg nodig hebt?
Ik ben een introvert mens en al heb ik niet zoveel met de term, ook tamelijk hoogsensitief. Dus ik heb vooral oplaadtijd in m’n eentje nodig. Regelmatig loop ik het bos in of ik ga fietsen langs de uiterwaarden, dat doet me goed. Als ik bozig en ongeduldig wordt naar man en kinderen weet ik dat ik eigenlijk te lang doorgegaan ben en dus niet genoeg voor mezelf gezorgd heb. In de afgelopen tijd met corona en iedereen thuis vond ik dat echt lastig, tijd vinden om op te laden en te ontspannen. Ik kijk stiekem wel echt uit naar de tijd dat ik het huis weer even voor mezelf heb….
We hebben allemaal wel eens periodes dat we vast zitten of niet weten wat we precies willen. Hoe vind jij inspiratie om een volgende stap te zetten of een nieuwe keuze te maken?
Ik twijfel momenteel of ik ook weer wat wil gaan lesgeven, naast het runnen van The Lemonbird. Ik mis namelijk regelmatig de klas met kinderen en de interactie met collega’s. Het ontwerpen en tekenen is leuk, maar soms mis ik toch mensen om me heen. Gelukkig werk ik elke week een dag samen met een oud-collega die ook een eigen creatief bedrijf begonnen is. Meestal moet ik dit soort twijfels een poosje laten liggen, er wat over praten en dan op een gegeven moment de knoop doorhakken. Ik zie altijd veel beren van nature….mijn man totaal niet. Dus we vullen elkaar mooi aan en al pratend kom ik dan meestal wel tot een beslissing waar ik me goed bij voel.
Wat zijn jouw 3 belangrijkste waarden/richtinggevers in je leven?
Liefde, authentiek zijn, creativiteit.
Wat geeft jou zelfvertrouwen of een gevoel van eigenwaarde? Of wat heb je nodig om vertrouwen in jezelf te voelen of een gevoel van eigenwaarde te hebben?
Dat vind ik best een lastige vraag. Zelfvertrouwen is niet altijd in hele grote hoeveelheden aanwezig bij mij. Ik heb me lang onzeker gevoeld over wat ik aan het doen was met The Lemonbird, of het wel goed genoeg was wat ik maakte als autodidact… En ik weet nu na drie jaar ondernemer zijn dat ik eigenlijk bepaalde ‘handige’ eigenschappen mis, zoals zakelijk durven zijn, grenzen aangeven… Ik ben de laatste tijd veel met mindfulness bezig en probeer die negatieve gedachten te laten voor wat ze zijn. Een aantal jaren geleden zag ik de film Så som i himmelen (As it is in heaven), met daarin het prachtige in het Zweeds gezongen Lied van Gabriella over de vrijheid om jezelf te mogen zijn:
"Ik wil voelen dat ik leef
al de tijd die ik heb
zal ik leven, zoals ik wil
wil ik voelen dat ik leef,
in de wetenschap dat ik goed genoeg was"
Een lied dat me altijd weer raakt als ik het hoor of lees, ik heb de tekst in m’n dagboek geschreven om mezelf er regelmatig aan te herinneren.
Hoe vind jij rust in je hoofd? Wat doe je dan?
Ik ga een eind wandelen of fietsen. Bewegen, buiten zijn, m’n hoofd leeg laten waaien werkt bijna altijd goed. En kaarten stempelen is ook echt ontspannend en rustgevend, heerlijk om te doen.
Wat is jouw grootste energiegever en je grootste energievreter? Hoe houd je je energie in balans, zodat je genoeg energie hebt over de dag verspreid?
Van dansen krijg ik zoveel energie! Volksdans heeft een beetje een oubollig imago en dat is eigenlijk jammer. Niet dat het mij verder uitmaakt, ik hou er gewoon van, de prachtige muziek, de variëteit aan dansen uit allerlei landen en culturen, heerlijk! We dansten voor corona natuurlijk vooral in rijen of kringen, nu moet dat aangepast, anderhalve meter tussen elke danser. Even wennen, maar ik ben blij dat er toch weer gedanst kan worden.
M’n grootste energievreter: de beren op de weg die ik altijd en overal zie. Ik kan behoorlijk moe worden van m’n eigen gedachten en angsten. Mede daarom ben ik begonnen met mediteren. Ik probeer met vallen en opstaan wat meer in het nu te leven en te genieten van het moment.
Wat maakt jou vrolijk? Of geeft jou het gevoel van speelsheid, zoals je dat vroeger voelde als kind?
Met een vriendin of m’n zus heerlijk lachen om onszelf en onze dynamische gezinnen met peuters en pubers. M’n dochters van 4 en 8 die samen helemaal opgaan in hun fantasiespel. Uitbundig dansen met een groep vrolijke mensen. Een kop koffie achterin de tuin in m’n eentje ’s morgens en dan een eekhoorn in de hazelaars zien klauteren en springen. Een hilarische conversatie in m’n chatgroepje van 8 vrouwen die ook Tante Betsy-jurkenfans zijn, een heerlijke groep meiden die lief en leed met elkaar deelt, heel bijzonder.
Wat geeft zin of betekenis aan jouw leven?
Liefde en vriendschap. De liefde van en voor m’n gezin, m’n familie, m’n vriendinnen. En de liefde voor de natuur, een grote inspiratiebron voor m’n illustraties. Ik ben steeds meer met duurzaamheid bezig, zowel thuis als in m’n werk. De jurken van Tante Betsy die ik draag zijn sinds een paar jaar van biologisch katoen gemaakt. En ik laat m’n kaarten drukken op gerecycled papier of op Paperwise, papier dat van landbouwafval gemaakt wordt. Ook gebruik ik graag mooie papiertjes uit oude Flows om m’n bestellingen in te pakken. Ik kan best wakker liggen van de klimaatproblemen maar ik geloof dat het beter kan, als we allemaal ons steentje bijdragen in de verandering. Deze quote van aartsbisschop Desmond Tutu inspireert me: "Do your little bit of good where you are; it’s those little bits of good put together that overwhelm the world."
Wat doe je op dit moment voor werk?
Ik ben sinds twee jaar eigenaar van The Lemonbird
een kleine webshop met stationery van eigen ontwerp en stempels. In een hoek van de woonkamer heb ik m’n werkplek, met uitzicht op onze tuin. Hier maak ik m’n illustraties voor de kaarten en stationery in m’n webshop en pak ik de bestellingen van klanten in.
Wie ben je en hoe ziet – in het kort – je privé leven eruit (thuissituatie, sport, hobby’s, sociaal leven, enzovoort) ?
Ik woon met man en drie kinderen van 15, 8 en 4 jaar oud in het gezellige dorp Bennekom. In m’n vrije tijd ga ik heel graag de natuur in (wandelen, fietsen, hardlopen) in m’n eentje of met vriendinnen. Daarnaast ben ik lid van een volksdansgroep, leef ik me creatief uit met stempels en inkt, teken en schrijf ik in m’n art-journal en lees ik graag. Ik draag heel graag de kleurrijke jurkjes van het merk Tante Betsy en het verzamelen en dragen ervan is stiekem ook een beetje een hobby geworden, zo leuk om oudere tweedehands exemplaren op te kop te tikken via Marktplaats of Facebook.
Wil je dit bericht met anderen delen? Graag!
Je stemt af op de ander, op je gezin, werk of omgeving. Staat klaar om te helpen en past je aan. Je bent hier heel goed in. Het is jouw tweede natuur. Maar wat gebeurt er als je te veel eigen ruimte weggeeft? Zo blijft er namelijk niet veel over voor jezelf. Dat is precies waar het boek ‘Beladen huis’ over gaat. Het is zo gewoon geworden om te doen Veel vrouwen die ik coach hebben in eerste instantie nog niet door waar ze tegenaan lopen, omdat het zo gewoon is geworden om het te doen. Altijd rekening houden met anderen, nooit zichzelf op de eerste plaats zetten. Maar als ze beginnen te vertellen over veel spanning in het lijf, een benauwd gevoel en overprikkeling… dan zijn dat voor mij vaak de triggers om te vragen hoe ze voor zichzelf zorgen, naast het zorgen voor hun omgeving. Welke ruimte er is voor zelfzorg of me-time? Of je nou veel of weinig tijd voor jezelf nodig hebt, dat maakt niet uit. Het gaat erom dat je ook jóuw ruimte inneemt. Manieren om ruimte in te nemen Hoe dan? Dat kan op verschillende manieren: Door uit te spreken (aan je gezinsleden bijvoorbeeld) waar je behoefte aan hebt. Of dat je iets niet meer wilt doen, of juist wel en vaker. Dat je je niet altijd maar wilt aanpassen, maar wilt volgen wat goed is voor jou. Door voor jezelf helder te hebben waar je écht naar verlangt en hoe je dat gaat leven. Door een eigen ruimte in je huis te maken, letterlijk. Waar je in alle rust een boek kan lezen of haken. Waar je je creatieve spullen kan laten liggen, of een legpuzzel. Waar je yoga-oefeningen of meditatie kan doen. Het is maar net aan welke ruimte jij behoefte hebt. Figuurlijk of letterlijk. Hoe ‘plaats innemen’ haar levensthema is Het boek ‘Beladen huis’ van Christien Brinkgreve (1949) gaf mij inspiratie om dit blog te schrijven en jou nog meer inzicht te geven in hoe het werkt of wat jou tegenhoudt om ruimte voor jezelf in te nemen. Ik werd geraakt door de soms beklemmende manier waarop zij beschrijft hoe ‘plaats innemen’ het thema in haar leven is: “Dit lukt me in huwelijk en gezin minder goed dan daarbuiten. Wel de vanzelfsprekende plaats als de onzichtbare spil. Ik weet hoe ze me zullen missen als ik er niet meer ben, maar ik heb niet veel plaats ingenomen; van huis uit slecht geleerd en levend met een man die me vaak klein maakt. Maar ik ben vitaal en heb plaats in de buitenwereld verworven. In de buitenwereld liet ik van me horen: mijn werk werd gewaardeerd, ik schreef en werd gelezen, ik gaf lezingen en er werd geluisterd. Maar thuis raakten mijn vleugels ingeklapt en voelde ik me altijd op mijn hoede voor ontstemming. Mijn pogingen tot sfeerherstel hadden weinig succes, het benoemen van de positieve dingen kreeg iets wanhopigs. Ik trok me steeds meer terug. De wereld van werk en vrienden voelde veiliger, betere grond. Er kon meer bloeien. Ik kon meer bloeien. Zo is het gelopen. Zo heb ik het gedaan.” Christien Brinkgreve is emeritus hoogleraar Sociale Wetenschappen en Vrouwenstudies en schreef ‘Beladen huis’ als een memoir, na de dood van haar man. Het is een boek vol herinneringen en verwerking. Een terugblik op haar huwelijk, terwijl ze allerlei spullen in het huis opruimt die zich hebben opgehoopt. Ruimte geven die je zelf niet opeist Ze vraagt zich af: “Wie ben ik dat ik het beeld van mijn zo gewaardeerde man aantast? Ja, wie ben ik dat ik dat mag doen. Maar ook: hoe schokkend dat je zo over je heen hebt laten lopen, dat hadden we nooit van jou gedacht. Beide kanten gaan over: plaats durven innemen, blijven staan, je niet uitleveren aan de wensen en behoeften van de ander. Plaats innemen in de relatie, wat me steeds minder lukte, en wat ik nu herstel, in het huis, met dit boek. Het huis wordt eigener, ik voel me er weer meer in bestaan. En in dit verslag van mijn zoektocht naar wat ooit was en hoe dit werd kijk ik steeds sterker naar mijzelf, wat ik deed en naliet, waar ik naar verlangde en waar ik bang voor was. Dat eeuwig begrip van mij voor de ander, die veronachtzaming van wat ik voelde. Ik werkte het weg met de dingen en de mensen bij wie ik me veilig voelde.” Terugkijkend op haar eigen leven en naar haar omgeving ziet ze hoe vrouwen inschikken, gericht zijn op het voorzien in de verlangens en behoeften van hun mannen en het gezin. Ze ziet het aanpassen, het faciliteren, het ruimte geven die je zelf niet opeist. Het uitleggen, het zich moeten verdedigen, het de ander de veren laten plukken van gezamenlijk werk. De empathiekloof tussen mannen en vrouwen Brinkgreve vraagt zich af of het een vrouwenpatroon is: de gerichtheid op de ander, hoe die zich voelt, op aanpassing om de sfeer goed te houden, om ontstemming te voorkomen. Volgens haar zeggen (en enigszins gegeneraliseerd) nemen en krijgen mannen meer ruimte. “Ook om hun beschadigingen (uit hun jeugd) te leven. Alsof ze meer recht hebben op begrip, meeleven, op het aanpassen van de ander om in hun noden te voorzien. De empathiekloof is misschien nog hardnekkiger dan de loonkloof. Het is een patroon dat door beiden in stand wordt gehouden. Dat lang onzichtbaar kan blijven, maar waarin de verschillen zich wel openbaren.” Aldus Christien Brinkgreve. Precies! Het is een patroon dat door beiden in stand wordt gehouden. Dát is waar ik mijn coachees op attendeer. Wij vrouwen dienen dit zelf te doorbreken. En daar help ik als coach graag bij. Het eeuwige regelen en improviseren Ik glimlach om de herkenning wanneer ik lees dat ze het leven binnenshuis nog veel ingewikkelder vond dan buitenshuis. “Niet alleen praktisch – het eeuwige regelen en improviseren – maar ook emotioneel: hoeveel ruimte mag ik innemen, moet ik een toontje lager zingen, hoe een evenwicht te vinden tussen botsende verlangens.” Hoe je zélf met jouw ruimte omgaat Haar zoektocht naar wie haar man was, met wie ze had geleefd, en waar ze zelf was gebleven in haar huwelijk, legt bepaalde patronen bloot, waarover ze veel heeft gepubliceerd in haar carrière als hoogleraar. En waarvan ze zelf toch ook inziet dat het in theorie mooi bedacht kan zijn, maar dat het in praktijk vaak anders werkt. Het gaat om hoe je er zélf mee omgaat, wat je herkent en waarvoor je kiest om het anders te doen. Zodat er óók ruimte voor jezelf is, die jij mag invullen zoals het goed voelt en je kunt floreren in alle facetten in je leven. Een boek over rauwe inzichten ‘Beladen huis’ is een boek over missen. Over rouw. Over het terugvinden van de man die haar man was. Over rauwe inzichten, mooie herinneringen. Over verdriet hoe hun relatie begon, zich ontwikkelde en eindigde. Over eenzaamheid, verwijdering, gender patronen, vriendschappen, moederschap en liefde. Waar jij tegenaan loopt en behoefte aan hebt Heb jij het gevoel dat je vaak afstemt op de ander en dat je veel spanning en overprikkeling ervaart? Wil je weten op welke manieren jij meer ruimte kan innemen? Neem dan contact met me op voor een gratis verhelderend gesprek. We maken kennis met elkaar en samen onderzoeken we waar je tegenaan loopt en waar je behoefte aan hebt. Dit gesprek duurt ongeveer 45 minuten en kan online, wandelend of in mijn coachruimte in Driebergen (vlakbij Utrecht) plaatsvinden. Klik hier om je aan te melden
Wil jij ook wel eens je hoofd uitzetten? Al die gedachten die door je hoofd razen, van hele kleine dagelijkse dingen, zoals de boodschappen tot lastig op te lossen problemen op je werk of in de familie. Of al die scenario's die je bedenkt wat er zou kunnen gebeuren als je een bepaalde keuze maakt of als je gaat beslissen om iets wel of niet te gaan doen. Popcorn in je hoofd Soms lijkt het wel popcorn in je hoofd, die gedachten blijven maar komen. Dan is het heel lastig om keuzes te maken. Een andere vervelende bijkomstigheid van piekeren is dat het vaak doorwerkt tot in de avond. Je kan niet in slaap komen of wordt middenin de nacht wakker. Je brein is heel sterk en overruled je lichaam. Je hebt ongeveer 50.000 gedachten per dag en 75% daarvan is negatief! Als je die gedachten hun gang laat gaan ervaar je veel onrust en spanning in je hoofd én lijf. Je wordt meegesleept Natuurlijk is het fijn om van te voren na te denken over iets wat jou te wachten staat. Dan heb je het gevoel wat meer voorbereid te zijn en dat je weet hoe je moet handelen als het zover is. Maar het zijn vaak negatieve, moeilijke scenario's die op dat moment niet constructief zijn, maar waardoor je wel wordt meegesleept. Het zijn geen feiten Je denkt dat als je er maar mee bezig blijft in je hoofd, dat je de controle hebt. Maar nee, het blijven gedachten en geen feiten, want je kunt het niet bedenken met je hoofd. Je hebt het te ervaren en te doen, dan pas weet je hoe de situatie echt zal zijn. Het is vaak niet het probleem dat onrust en spanning veroorzaakt, maar jouw gedachten over het probleem. Herken je dit en wil je er meer over lezen? Bovenstaande tekst komt uit hoofdstuk 2 'Creëer meer rust in je hoofd en je lijf' van mijn InspiratieDoeBoek. Dit boek is echt iets voor jou als je verlangt naar meer ruimte, rust en tijd voor jezelf. Lees hier alle informatie & reviews over het boek en bekijk & bestel via deze link het boek in mijn webshop
Het lukt je steeds beter om voor jezelf te kiezen, maar toch is er een sluimerend schuldgevoel als je nee zegt tegen iemand. Lees gauw verder om te weten hoe dat komt en hoe je dit kan veranderen. Je hoofd zegt ja Veel vrouwen hebben tijdens hun opvoeding meegekregen dat je het goed doet als je veel geeft. Dat je klaar staat voor anderen als ze iets aan je vragen. Je brein is daardoor helemaal gericht op de aandacht die anderen van je vragen en het beroep dat op je wordt gedaan door werk, gezin, familie en vrienden. Zodra er een verzoek komt zet je hoofd het sein automatisch op groen, oftewel ja. Je houdt je niet aan de oude regels Het is een overtuiging, een sterke gedachte in je hoofd die als eerste opkomt en vanuit die gedachte ga je handelen, ga je in de zorg stand. Dus op het moment dat je besluit om beter voor jezelf te gaan zorgen, dan ga je dat patroon doorbreken. Iets wat je al jaren zo doet. En dan komt het schuldgevoel om de hoek kijken, want je houdt je niet aan de oude regels. Je gaat je anders gedragen en dat voelt gek. Alsof het niet goed is. Het kan niet van de ene op de andere dag veranderen Je ervaart een schuldgevoel, omdat je het gevoel hebt dat het zo hoort en van je wordt verwacht. Dat is ook de reden waarom zelfzorg zonder schuldgevoel niet kan. Althans, niet van de ene op de andere dag. Maar wel als je ook weet wat goed is voor jou. Als je voelt wat zelfzorg met je doet in positieve zin. Als je merkt dat je oplaadt, meer energie hebt, je vuurtje weer gaat branden en je daardoor ook beter voor de ander kan zorgen. Te veel geven en te weinig nemen Realiseer je dat nemen essentieel is om te geven, voor anderen te zorgen. Maar we hebben geleerd onze omgeving prioriteit te geven boven onszelf. Dat het aanpassen aan en zorgen voor onze omgeving belangrijker is dan het kiezen en zorgen voor onszelf. Nu heb je daar last van en is de balans zoek. We geven vaak te veel en we nemen te weinig. Jouw ruimte ingenomen door anderen Het kan heel veilig voelen om veel te geven. Je aandacht op de ander, op je omgeving te richten en zelf niet te veel ruimte in te nemen. Maar wat er dan gebeurt, is dat jouw ruimte wordt ingenomen door anderen. Niet omdat ze jou die ruimte niet gunnen, maar omdat jij die ruimte niet pakt. Dus wordt het ingevuld door bijvoorbeeld je kind of partner, een collega, een vriendin of een van je ouders. Zij vragen jouw zorg of aandacht en jij geeft. Ruimte creëren voor wat goed voelt Hoe ga je dan nemen? Kiezen voor wat jij zelf belangrijk vindt? Ruimte creëren voor wat goed voelt voor jou? Zonder schuldgevoel. Wat hierbij helpt is om je waarden te onderzoeken. Waarden zijn de drijvende kracht achter gedrag. Ze beïnvloeden je leven en bepalen wat je belangrijk vindt. En ook waarom je iets doet of juist niet doet. Waarden geven richting aan je keuzes en geven de ruimte aan die jij zo nodig hebt om naast het geven ook te nemen. Makkelijker ergens zonder schuldgevoel voor gaan Door je drukke leven ben je vaak niet bewust bezig met jouw waarden, maar ze kunnen helpen om je eigen richting te bepalen. Zonder dat het je is aangeleerd of opgelegd. Je gaat meer van binnen naar buiten leven, omdat je je bewust bent van wat er speelt bij jou van binnen. Wat je écht belangrijk vindt. Je hebt inzicht in waarom je dingen voelt of doet zoals je ze voelt of doet. Hierdoor kun je makkelijker grenzen stellen en keuzes maken in het leven. En kun je ook makkelijker helemaal ergens voor gaan, zonder daarna te twijfelen of een sluimerend schuldgevoel te hebben. Breng het in balans By the way: realiseer je dat je jouw tijd en aandacht aan beide kan geven. Aan de ander én aan jezelf. Als je dit meer in balans brengt, ga je ook beter aanvoelen wanneer je nee of ja wilt zeggen. Voorheen zei je misschien al snel ja, omdat je het zo gewend was en er niks anders in je opkwam. Of je deed het vanuit schuldgevoel. Enne … ja zeggen is natuurlijk helemaal goed. Nadat je hebt ingecheckt bij jezelf. Pas dan geef je antwoord of stel je iets voor wat je voor de ander kunt doen. Extra: een to do tip: Leer jezelf manieren aan om nee te zeggen die goed voelen voor jou. Maak het je eigen. Zoals bijvoorbeeld: ‘Leuk dat je mij vraagt, maar ik kan je helaas niet helpen.’ Of: ‘Ik kan dan niet. Zou het ook op een ander moment kunnen?’ Of: ‘Ik heb er geen tijd voor, maar ik hoorde van … dat zij/hij ruimte in de agenda heeft.’ Deze tip komt uit mijn InspiratieDoeBoek 2. Bekijk en bestel het boek hier Wil je nee leren zeggen zonder schuldgevoel? Denk je als je dit leest: dat wil ik. Geen schuldgevoel meer als ik voor mezelf kies. Neem dan contact met me op . We bespreken samen waar je tegenaan loopt en wat je anders zou willen. Wat je nodig hebt en waar je behoefte aan hebt. De kennismaking is altijd gratis. Daarna maken we samen een plan hoe jij jouw doel gaat bereiken en start de coaching.
